فرصتی است جهت يک  یادآوری دوستانه با مسؤلین گرامی شهر :

          نو سازی ، گسترش ، و «مُدرن» کردن شهر در تخريب نماد های تاريخی که هويت يک شهر است نيست .
برای مثال باغ ملی شهر را  تبديل به يک پارک بزرگ نمودن نشانه ترقی و پيشرفت شهر نيست ! يا تخريب ساختمان قديمی  دبيرستان خواجه نصير و ساختن ساختمانی چند طبقه و سيمانی نشانه تغير و تحول نيست ! نشانه نا آگاهی ، نادانی و  عدم خرد و آينده بينی است . چگونه در کشور های پيشرفته يک ساختمان قديمی 60 ساله را به عنوان نخستين مدرسه شهر حفظ و مرمت می کنند و ما آثار کهن شهر را «برای نمونه دروازه پير شبيب » با تارخ 174 ساله (2) را فراموش می کنيم  تا خود فروريزد . شايد روزی به توان اشتباهات شهرسازی انجام گرفته در گذشته را جبران نمود ولی ديگر امکان نخواهد داشت  که آثار تخريب شده و از ميان رفته باستانی و تاريخی شهر را دوباره جان بخشيد . ما در برابر نسل آينده و روان نياکان مسئوليم .

           عکس های بسته بندی خرما را ببينيد تا خود صادقانه قضاوت کنيد که  پيشرفت و ترقی در چيست . آيا اداره بهداشت شهر بدان توجه می کند ؟ آيا شهر دارای چهار چوب قانون و ضابطه است ؟ آيا قانون بالاتر از قدرت  و نفوذ افراد است ؟ تنها خدا می داند !

شيرين کام باشيد !

1) jolat   (آرامی : جلتا = پوست) سبد های مخصوص که از برگهای نخل به شکل کيسه بافند و در آن خرما کنند .(کتب شهرستان جهرم )
2)  کتاب  شهرستان جهرم ، تاليف جلال طوفان ، چاپ سوم  1380 صفحه 26